Pierwsze Przepisy Brydża
Porównawczego opublikowano w 1928 roku. Następnie w latach 1933,
1935, 1943, 1949, 1963, 1975, 1987 i 1997 ukazały się kolejne
poprawione wydania. Światowa Federacja Brydżowa (WBF) zgodnie ze
swymi przepisami opublikowała bieżące wydanie w 2007 roku.
W latach trzydziestych XX
wieku przepisy Międzynarodowego Prawa Brydżowego (MPB) były
publikowane przez Londyński Portland Club i Whist Club z Nowego
Jorku. Począwszy od lat czterdziestych Komisja Prawa
Amerykańskiej Ligi Brydżowej (ACBL) zastąpiła Whist Club, a
Brytyjska Liga Brydżowa (BBL) i Europejska Liga Brydżowa (EBL)
wspierały działanie Portland Club. Wydania Międzynarodowego
Prawa Brydżowego w latach 1975, 1987 i 1997 były publikowane
również przez Światową Federację Brydżową.
Ostatnie wydanie zastępuje
przepisy MPB z 1997 roku. Organizacje Strefowe mogą wprowadzić
stosowanie nowych przepisów w dowolnym czasie po 1 stycznia 2008
roku, ale nie później niż 30 września 2008 roku.
Na przestrzeni lat
nastąpiło znaczące zwiększenie kompetencji i doświadczenia
sędziów brydżowych, co znalazło odzwierciedlenie w nowych
przepisach MPB przez zwiększenie zakresu ich obowiązków.
Ponadto, wprowadzenie „Kodeksu Postępowania Komisji Odwoławczej”
usprawniło wydatnie proces orzekania.
Komisja Przygotowania
Projektów przepisów MPB przyjęła ze smutkiem śmierć Ralpha
Cohena w trakcie prac nad projektem nowych przepisów, jak
również wcześniejsze odejście Edgara Kaplana. Komisja wyraża
podziękowanie za pomoc udzieloną przez Antonio Riccardi’ego, jak
i też przez Davida Davenporta z Portland Club.
Komisja wyraża również
wdzięczność za istotny wkład pracy, jaki wnieśli Anna Gudge,
Richard Hills i Rick Assad. Nowe przepisy MPB nie powstałyby
jednak, bez zaangażowania i niestrudzonej aktywności
koordynatora prac Grattana Endicotta.
W skład Komisji
Przygotowania Projektów przepisów MPB wchodzili:
Max Bavin
Ralph Cohen
Joan Gerard
Ton Kooijman
Jeffrey Polisner
William Schoder
Grattan Endicott (koordynator)
John Wignall (przewodniczący)
Przepisy niniejsze
ustanowiono celem określenia prawidłowego postępowania oraz
wskazania odpowiednich środków naprawczych, gdy nastąpi
zakłócenie właściwego przebiegu gry. Ich podstawowym zadaniem
jest dążenie do wyrównania szkody poniesionej przez stronę
niewykraczającą, a nie do karania za popełnioną nieprawidłowość.
W przypadku popełnienia nieprawidłowości, każdy gracz powinien
być przygotowany na przyjęcie z godnością, orzeczonego przez
sędziego sprostowania i wyniku rozjemczego.
Na przestrzeni ostatnich
dziesięciu lat nastąpiło wiele zmian w brydżu sportowym i nie ma
oznak, aby te zmiany się zatrzymały. Zadaniem, przed którym
stanęła Komisja Przygotowania Projektów nowego prawa było
zapewnienie takiej aktualizacji przepisów, aby reagowały na
dotychczasowe zmiany i stworzenie struktury, która poradzi sobie
z przyszłym rozwojem teorii i praktyki brydżowej.
Sędziowie otrzymali
znacznie rozszerzony zakres orzekania według własnego uznania.
Zmniejszyła się liczba automatycznych kar: zostały zastąpione
przez koncepcję sprostowania niefortunnie powstałej sytuacji.
Gra w brydża ma różne oblicza w różnych krajach, więc przepisy
MBP przewidują większe uprawnienia Organizacji Nadzorujących do
wprowadzania własnych uregulowań prawnych. Występuje to
szczególnie w dziedzinie nowej koncepcji „szczególnego
uzgodnienia partnerów”. Sztuczna licytacja jest smutną
rzeczywistością, więc podjęto wysiłki, aby przezwyciężyć
problemy lub pozwolić Organizacjom Nadzorującym na rozwiązanie
problemów, powstających gdy coś przybierze niepożądany przebieg.
Podjęliśmy wysiłki
ustalenia zakresu odpowiedzialności Organizacji Nadzorujących,
Organizatorów Zawodów i sędziów i wyraźnie zaznaczyliśmy, że
pewne obowiązki można przekazać lub scedować.
Wiele nagłówków, obecnych w
wydaniu przepisów MBP 1997 zostało usuniętych w celu poprawienia
wyglądu tekstu. Pozostawione nagłówki nie ograniczają stosowania
odpowiedniego przepisu, jak również nie wpływa na to pominięcie
odnośników.
Utrzymano ustalone użycie
określenia „może” coś zrobić (niewykonanie nie jest błędem),
„zrobi coś” (ustala prawidłową procedurę, bez sugerowania, że
jej naruszenie będzie karane), „powinien” coś zrobić
(niewykonanie jest naruszeniem narażającym naruszającego na
utratę jego praw, ale nieczęsto karanym), „ma” coś zrobić
(niewykonanie pociąga za sobą częste wymierzenie kary
porządkowej), „musi” coś zrobić (najsilniejsze określenie,
rzeczywiście poważna sprawa). Poza tym, „nie ma prawa” jest
najostrzejszym zakazem, „nie może” jest stanowczym zakazem, ale
„nie wolno” jest bardziej stanowcze - bez mała „nie ma prawa”.
Dla uniknięcia wątpliwości
informujemy, że niniejszy Wstęp i poniższe Definicje stanowią
integralną część przepisów MPB.
